Po przeniesieniu 2 Korpusu do Anglii studiowała na Wydziale Inżynierii Lądowo-Wodnej Polish University College w Londynie, a po ich ukończeniu w 1951 otrzymała dyplom inżyniera. W Anglii małżonkowie żyli w trudnych warunkach materialnych, a w 1954 na zaproszenie stryja Janiny wyjechali do USA i zamieszkali w Waszyngtonie, gdzie Janina pracowała jako inżynier-konstruktor. Była ekspertką od konstruowania budowli wytrzymałych na trzęsienia ziemi. Służyli pomocą charytatywną dla kraju zwłaszcza dla Zakładu dla Niewidomych w Laskach i Zakładów im. Brata Alberta oraz wspomagając finansowo Środowisko „Parasola”.
Razem z mężem, prowadziła ożywioną działalność społeczną wśród Polonii amerykańskiej. Na terenie USA pracowała w Kongresie Polonii Amerykańskiej, w którym zajmowała stanowisko kierownicze w US Veterans Administration (Departamencie Spraw Weteranów). Będąc na emeryturze w latach 90. została prezesem Fundacji Kulturalnej SPK w Waszyngtonie. Była uczestniczka prac w Fundacji Jana Pawła II, ale także czynnie wspierała w Polsce akcję ratowania kobiet chorych na raka piersi, którą prowadziła Irena Koźmińska, żona ambasadora RP w USA.