Skuszona sukcesem, lepszymi warunkami finansowymi i perspektywą dalszego rozwoju zawodowego, w 1872 wróciła do Comédie-Française; ; ; .. Występ u boku Jeana Mounet-Sully’ego w tragedii Andromacha (1873) autorstwa Raceine’a, zapewnił obojgu pozycję czołowych interpretatorów klasycznej tragedii francuskiej. Kontynuację dobrej passy stanowiły kreacje w sztukach Sfinks (1874) Octave’a Feuilleta, w której partnerowała Sophie Croizette, oraz Zaira (1874) Voltaire’a, ponownie występując u boku Mounet-Sully’ego; ; .. Jedną z jej najważniejszych ról klasycznych – uznawaną za arcydzieło w dorobku scenicznym Bernhardt – było sportretowanie tytułowej bohaterki tragedii Fedra (1874) Raceine’a; ; ; . Ugruntowanie statusu największej gwiazdy Comédie-Française stanowiła rola Doñy Sol w dramacie Hernani (1877) Hugo; ; ; ; ; ..