Życiorys Pochodził z rodziny górniczej, przy czym matka zajmowała się wyłącznie domem. Zdołał ukończyć osiem klas szkoły powszechnej oraz trzy zawodowej, a następnie pracował jako ślusarz-mechanik w jednej z kopalń Ostrawy. W 1938 został powołany do armii czechosłowackiej (powszechna mobilizacja). Skierowano go do transportu koni w Pardubicach. W październiku 1938 został zwolniony do cywila.
W 1939 zmobilizowano go w stopniu szeregowego do Wehrmachtu (piechota), ale oddelegowano do służby w niemieckiej policji pomocniczej w polskim Nisku, gdzie służył około sześciu tygodni, po czym uzyskał skierowanie do Łańcuta. Został tam kierowcą. W styczniu 1941 wcielono go do łańcuckiej żandarmerii. Od kwietnia do lipca 1943 szkolił się w podoficerskiej szkole policyjnej w Zakopanem i otrzymał następnie awans na starszego szeregowego żandarmerii. Po powrocie do Łańcuta odpowiadał za liczne zbrodnie na Żydach i Polakach. W 1942 osobiście zamordował nie mniej niż czterdzieści osób (m.in. Gołdę Goldman, małżonkę Saula Goldmana zabitego potem w Markowej, Barucha Weissmana, Marię Walgenfeld, Józefa i Szaję Fening, Feigę Gerschstein, rodzinę Kreschów, Bolesława Decowskiego, Wojciecha Bieniarza, Anielę Nizioł i Andrzeja Inglota).