W 1943 i 1944 był uczestnikiem kilkudziesięciu zbrodni w rejonie Łańcuta, a jego ofiarą padały zarówno osoby narodowości polskiej, jak i Żydzi, m.in. dziesięciu Polaków zgładzonych przy ul. Dominikańskiej, czy Ulmowie z Markowej. Po pochowaniu ciał Ulmów ostrzegł Polaków obecnych na miejscu zbrodni, żeby nie informowali nikogo o liczbie zabitychAleksandra Nalewaj, WHO ARE THESE, ROBED IN WHITE, AND WHERE HAVE THEY COME FROM? (REV 7: 13). THE ULMA FAMILY IN LIGHT OF JOHN OF PATMOS’ VISIONS, w: Forum Teologiczne, t. XXIII, 2022, s. 189, ISSN 1641-1196.

W lipcu 1944 został ewakuowany przez Niemców z Łańcuta i skierowany do jednostki przeciwpancernej Wehrmachtu operującej na przyczółku baranowsko-sandomierskim. 4 maja 1945 został jeńcem sowieckim (schwytano go pod Dreznem). Trafił do obozu jenieckiego w Zabrzu. Pozostawał w nim do 1946, a po zwolnieniu pozostał w Zabrzu i zatrudnił się jako ślusarz w jednej z hut. Pracował tam tylko około pół roku, ponieważ wkrótce przekroczył nielegalnie granicę polsko-czechosłowacką i zamieszkał w Petříkovicach (powiat Trutnov). Podjął zatrudnienie w zawodzie kierowcy, a potem ślusarza, po przeniesieniu się do Mariánskich Hor (Ostrawa).