W 1948 po raz drugi zmobilizowano go do armii czechosłowackiej, gdzie służył niedługo, bo po roku przeszedł w stan spoczynku i osiadł z rodziną w Darkovičkach na północ od Hulczyna. Pracował wówczas w warsztatach górniczych.
Poszukiwania Okręgowa Komisja Badania Zbrodni Niemieckich w Rzeszowie poszukiwała go od 1946, m.in. został odnotowany w Karcie Rejestracyjnej Poszukiwanych Przestępców Wojennych sporządzonej na podstawie zeznań świadków (Antoniego Mańki, Władysława Skręta i Ignacego Wojnara). Nie wiadomo nic o podjętych wówczas działaniach operacyjnych. Na podstawie zgromadzonych donosów i zeznań świadków 26 maja 1955 Powiatowy Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w Łańcucie, dzięki pracom podporucznika Józefa Garbacza, wszczął sprawę agenturalno-poszukiwawczą o kryptonimie „Zabrze” dotyczącą Kokotta. 20 czerwca 1956 Wydział VII Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Rzeszowie wszczął śledztwo, które po tygodniu zostało zawieszone, ponieważ ustalono że poszukiwanego nie ma w Polsce (członkowie wycieczki z Łańcuta mieli go rozpoznać w czeskim barze). Wszczęto wówczas procedurę ekstradycji, która z uwagi na opieszałość organów czechosłowackich zajęła półtora roku. Ostatecznie do przekazania zbrodniarza stronie polskiej doszło 28 grudnia 1957 o godzinie 16:00 w Czeskim Cieszynie.