9 stycznia 1958 Prokuratura Wojewódzka w Rzeszowie wznowiła zawieszone śledztwo. Na łamach dziennika „Nowiny” umieszczono apel do mieszkańców powiatu łańcuckiego o składanie zeznań, co spotkało się z masowym napływem świadków.
Śledztwo, proces i wyrok Przesłuchania świadków (łącznie 114 osób) rozpoczęto 14 stycznia 1958, a zamknięto je 29 maja 1958. 5 maja tego roku wiceprokurator Prokuratury Wojewódzkiej w Rzeszowie Andrzej Grzyś uzupełnił zarzuty wobec Kokotta o nowe wątki dotyczące kilkudziesięciu zbrodni z jego udziałem na obszarze ziemi łańcuckiej w latach 1941–1944. Sprawca do większości zarzucanych czynów się nie przyznawał, obwiniając m.in. innych żandarmów, w tym Ericha Wildego i Michaela Dziewulskiego. Akt oskarżenia sporządzono 3 czerwca 1958 i zawierał on 48 zarzutów udziału bądź współudziału w zbrodniach, tak na Żydach, jak i na Polakach na terenie Łańcuta i okolic. W zbrodniach tych śmierć poniosło około 150 osób. Rozprawa główna odbyła się w dniach 14-26 lipca 1958 w Sądzie Wojewódzkim w Rzeszowie. Również tutaj Kokott początkowo nie przyznawał się do większości zarzutów. Powoływał się na konieczność realizacji rozkazów przełożonych i stres bojowy. Zarzucał świadkom omyłki. Po trzech dniach uznał część zarzutów. Gubił się w zeznaniach odnośnie mordu na rodzinie Ulmów.