Naukowiec dostrzegł jednocześnie pewną niejednorodność pracy: omawiając późniejsze dzieła SF, autor gubi perspektywę socjologiczną i koncentruje się tylko na „najcelniejszych osiągnięciach literackich” (jako przykład Kowalski podał ograniczenie perspektywy przy opisywaniu przełomu w dziejach literatury, nie tylko SF, w okolicach roku 1956; Smuszkiewicz przemiany uzasadnia tylko zmianami oceny możliwości cywilizacyjnych niesionych przez naukę oraz literackim „ugruntowaniem się konwencji fantastycznonaukowej”, zapominając o kontekście historycznym).
Marek Oramus napisał, że praca „wypełnia lukę w krytycznym piśmiennictwie gatunku” (choć nie dogłębnie). Ocenił, że to „kompendium, które umożliwia spojrzenie na polską fantastykę na przestrzeni trzech wieków niejako z lotu ptaka”. Nie szczędził także pracy krytyki: uważał, że przy opisywaniu współczesnej SF razi dowolność autora w gromadzeniu nazwisk w grupy, eksponowanie jednych pisarzy kosztem innych, niepotrzebne zauważanie ewidentnych niewypałów wydawniczych (Neurony zbrodni), brak refleksji nad zalewem bezwartościowych utworów.