Z powodu dużej różnicy wieku oraz funkcji Katarzyny jako przełożonej zakonu tercjarskiego po powrocie Kłosowskiego do Zakopanego ukrywali swój związek; Kłosowski nie zatrzymywał się już na pobyt w „Sobczakówce”, a u mieszkającego po sąsiedzku rzeźbiarza Wojciecha Brzegi, u którego znalazł też zatrudnienie jako rysownik. Katarzyna i Karol pobrali się w sekrecie, przy zamkniętych drzwiach po namowach księdza Kaszelewskiego w 1907 roku w kaplicy św. Jana Chrzciciela w kościele przy Krupówkach.
Po ślubie Kłosowscy zamieszkali w „Sobczakówce” wraz z dwiema siostrami Katarzyny. Na pierwsze lata małżeństwa cieniem rzuciła się gruźlica Karola i choroba serca Katarzyny. Po czasie zmienili nazwę domu z „Sobczakówka” na „Cicha”.
Zmarła w Zakopanem 18 grudnia 1915 roku.
Twórczość Wiersze Katarzyny Gąsienicy-Sobczak nie zostały nigdy wydane. Znajomi jej poeci i poetki czasem przepisywali jej wiersze do swoich zeszytów. Dzięki takiemu zabiegowi Zofii Urbanowskiej zachowały się tytuły niektórych z nich: Widok po Tatrach, Oracja góralska, Zawrat w zimowej porze, Do śmierci, Oracja przedślubna, Śpiewka o górach. Urbanowska zapisała, że Sobczakówna spotykała się z krytyką ze strony „zawodowych poetów”, wytykających jej pisanie wierszy po polsku, a nie w gwarze podhalańskiej.
Przypisy
Kategoria:Ludzie związani z Zakopanem Kategoria:Tercjarki franciszkańskie (biografie)