Ministerstwo Spraw Zagranicznych zinterpretowało to zdanie jako ograniczenie suwerenności, ale japońska armia odebrała je bardziej jako zniewolenie. Od godziny 3:00 uczestnicy rady z dworem cesarskim zasadniczo zgodzili się na kapitulację Japonii, jednak rada gabinetowa, która miała się odbyć w tym samym czasie, nie wyraziła na to zgody. Ponadto Najwyższa Rada ds. Kierownictwa Wojny zmagała się z problemem ochrony Kokutai. Po tych obradach niektórzy oficerowie armii uznali, że w celu ochrony Kokutai potrzebny jest zamach stanu. W tym czasie główna grupa tych oficerów przygotowała już wojska w Tokio (兵力使用計画, heiryoku shiyō keikaku, dosłownie „plan użycia sił zbrojnych”).
Późnym wieczorem 12 sierpnia 1945 roku major wraz z podpułkownikami , (szwagrem Anamiego) i Masao Inabą oraz pułkownikiem , szefem Wydziału Spraw Wojskowych, rozmawiał z ministrem wojny Korechiką Anamim (ministrem armii i „najpotężniejszą postacią w Japonii oprócz samego cesarza”) i poprosił go, aby ten zrobił wszystko, co w jego mocy, żeby zapobiec przyjęciu deklaracji poczdamskiej. Generał Anami odmówił odpowiedzi na pytanie, czy nakłoni młodych oficerów do uczestnictwa w przewrocie. Choć potrzebowali jego wsparcia, Hatanaka i inni rebelianci uznali, że nie mają innego wyjścia, jak kontynuować akcję i samodzielnie dokonać zamachu stanu.