Ubiory dziecięce Ubiór dziecięcy był bardzo skromny i na ogół szyty w domu. Noworodki powszechnie spowijano w pozycji wyprostowanej w płócienne pasy (powijaki). Kilkuletnie dzieci, niezależnie od płci, ubierano w długie koszulki z płócien domowych, często wcześniej używanych przez starszych członków rodziny. Dziewczynki nosiły na głowach płócienne chustki wiązane pod szyją, chłopcy ubierali kapelusze po starszych braciachH. Bittner-Szewczykowa, Dziecko wiejskie, "Rocznik Muzeum Etnograficznego w Krakowie", t. IX, Kraków 1984, s. 15.. Gdy dziecko kończyło 7 lat, zaczynało obowiązki przy pasieniu bydła, a od czasów II RP także chodzenia do szkoły. Wówczas chłopcy otrzymywali pierwsze płócienne portki, a dziewczęta długie, perkalowe spódnice i zapinany na guziki stanicek z grubszego płótna zakładany na długą koszulę. W chłodniejsze dni dzieci w tym wieku nosiły na nogach onuce i kierpce. Dziewczęta okrywały się starymi chustami zarzucanymi na plecy, głowę i ramiona. Sposobem ochrony przed deszczem na pastwiskach było zakładanie na siebie chochoła z pszenicznej lub żytniej słomy.
Młode dziewczęta w wieku około 14–15 dostawały staranniejszy strój, zbliżony do ubrań kobiet dorosłych, jednak bardziej kolorowy. Dorastające dziewczęta w wieku lat 17 na ogół posiadały już pełen strój świąteczny.