Białe łoktuse od początku XX w. zostały zastąpione przez różnobarwne chusty fabryczne - wełniane burdysówki o orientalnych wzorach w ciepłej kolorystyce oraz grube chusty baraniate o pętlicowej fakturze. Uboższe kobiety odziewały się kraciastymi derówkami. Młode kobiety i dziewczęta do stroju letniego nosiły kwieciste tybiczki i rypsówki z cienkiej wełny tybetowej, a kobiety starsze gładkie kaźmirówki (beżowe, czarne, brązowe). Mężatki poza domem zakrywały głowy chustkami w różnych barwach; podczas postów kościelnych wszystkie kobiety niezależnie od wieku zakrywały włosy chustkami w ciemnych kolorach. Na ważne uroczystości mężatki upinały na głowie białe chusty czepcowe zdobione haftem dziurkowanym na jednym z naroży.
Buty były noszone przez kobiety najczęściej zimą; zwykle były to węgierskie buty z miękką cholewą, podobne do męskich. Na przełomie XIX i XX w. zaczęła się moda na czarne sznurowane trzewiki do połowy łydki, na słupkowym obcasie.
Strój kobiecy uzupełniały korale z prawdziwego koralowca, wiązane trzy lub pięć sznurków. Tańszym zamiennikiem korali były szklane paciorki.