na przełomie XIX i XX w. popularność zdobyły zapaski z połyskliwej czarnej wełny alpagowej, haftowane przy dolnej krawędzi we wzory kwiatowe wielobarwne lub ciemne (np. czarne na granatowym tle).
Wyrazistym elementem stroju kobiecego były sznurowane gorsety. Gorsety starszego typu były szyte z czarnych, połyskliwych materiałów (takich jak atłas, rypsy), krótkie, głęboko wcięte, w talii zakończone wąską falbanką (dróbką). Od XIX w. rozpowszechniały się gorsety adamaszkowe oraz aksamitne. Przednie krawędzie gorsetu usztywniano wszywanymi pod materiał listewkami. Z czasem dróbka została zastąpiona przez półkoliste kaletki; od lat 20. XX w. w gorsetach szczyrzyckich zaczęły pojawiać się kaletki szersze, szpiczaste. Zdobienia starszych gorsetów aksamitnych były skromne, wyszywane sutaszem i szychem w motywy gałązek (latorózek, znanych także u sąsiedniej grupy górali Zagórzańskich). Od początku XX w. gorsety zaczęto zdobić haftem roślinnym nićmi jedwabnymi, zaś od lat 30. XX w. dominować zaczęło zdobnictwo haftem koralikowym.