Koszule świąteczne zdobiono na przodzie, kołnierzu i mankietach drobnym białym haftem dziurkowym o motywach roślinnych.
Szerokie spódnice sięgające kostek szyto z bielonego cienkiego płótna. U dołu ozdabiane były haftem płaskim lub dziurkowanym w "zęby" (stąd nazwa zobiate). Pod najbardziej odświętną spódnicę wkładano kilka gorszych gatunkowo spódnic. W okolicach Krzesławic spódnice zdobiono dołem czerwoną i niebieską nicią. Starszym typem spódnic były tzw. durki szyte z tkanin farbowanych metodą batikową na granatowo lub czarno, ozdabiane dołem naszytymi tasiemkami. Na spódnice ubierano białe zapaski zdobione haftem dziurkowym bądź koronką. Durki wyparte zostały przez tańsze fabryczne spódnice perkalowe. Na przełomie XIX i XX w. nasiliła się moda na kwieciste spódnice tybetowe. Popularność wśród Laszek zdobyły też spódnice tzw. ostre, szyte z cienkich, jednobarwnych wełenek fabrycznych; były gęsto marszczone po bokach i z tyłu, dołem podszywane płótnem dla usztywnienia i zdobione taśmami, sutaszem, aksamitkami. Na spódnice zakładano zapaski (nazywane przedsobkami);