Częścią stroju odświętnego były pasy skórzane trzech typów: 1. pasy syrokie z podwójnej skóry bydlęcej, zdobione tłoczeniami, zapinane na cztery rzemienie i koliste sprzączki; 2. opaski – węższe, zdobione na końcach mosiężnymi kapslami, guzkami i tłoczeniami; 3. poski – wąskie, długie pasy kawalerskie, zapinane na mosiężną klamrę, nabijane metalowymi kapslami ułożonymi w "ósemki", z drugiej strony puszczone luźno.
Buty były jednym z najdroższych elementów stroju, dlatego nierzadko nawet do stroju odświętnego chodzono boso. Najstarszymi butami noszonymi w tym regionie były wywrotki, czyli buty z szeroką miękką cholewą, bez obcasów. Od końca XIX w. rozpowszechniły się buty węgierskie o dość miękkiej cholewie. Bogaci chłopi nosili buty polskie zwane karbiakami z wysoką, sztywną cholewką ze szwem z tyłu i skórą ułożoną w harmonijkę.
Strój kobiecy Odświętne koszule kobiece były krótkie, sięgające pasa, szyte z białego płótna lnianego, do ich dolnej krawędzi doszywano nadołek – płat gorszego płótna sięgający kolan. Kołnierzyki koszul były ząbkowane (jak w koszulach krakowskich) lub z marszczoną kryzką niewielkich rozmiarów, czasem z wykładanym, zaokrąglonym kołnierzem. Rękawy były szerokie, mocno marszczone, ujęte w mankiety.