Na wysokości 2 m w Sali Gotyckiej jest taras prowadzący do Waru – górnego jej piętra. Obok małego okna zwanego Uchem Igielnym jest bardzo ciasne przejście do małej salki ze stalaktytami.

Przy stropie Sali Gotyckiej zaczyna się korytarz o długości 20 m, kończący się nad 6-metrowym progiem, którym zaczyna się Sala MGG o dnie pokrytym dużymi skałami. Jest między nimi 5 metrowa studzienka prowadząca do końcowych partii Waru. Ta część jaskini jest trudno dostępna, dlatego też zachowały się w niej takie formy kalcytowych nacieków jak żebra naciekowe, stalaktyty i nacieki wełniste. W końcowej części sali MGG jest niewielka salka o długości 4 m, szerokości 2 m i wysokości 0,8 m z licznymi naciekami, w tym stalaktytami sferolitycznymi. Z zachodniego końca Sali Gotyckiej stromo w górę biegnie korytarz o ogładzonych ścianach, zwany Rurą lub Pochyłym Korytarzem. Doprowadza do górnej sali zwanej Salą Zawaliskową. Kazimierz Kowalski pisał o niej: „wydłużona w kierunku NW, rozległa, choć dość niska. Strop jest nierówny, ze śladami odpadania głazów, dno pokryte blokami skalnymi. Zaraz przy wejściu wznosi się w prawo ślepa odnoga zakończona kominem. Komin ten, zablokowany głazami, łączyć się musi szczelinami z powierzchnią, bo czuje się tu prąd powietrza przedostający się do jaskini, podczas gdy cała jej reszta ma powietrze zupełnie spokojne.