Jan Sikora (ur. 1 czerwca 1930 w Markowiźnie, zm. 6 marca 1991 w Olsztynie) – polski filozof i działacz partyjny, rektor Wyższej Szkoły Nauczycielskiej (Pedagogicznej) w Olsztynie (1969–1975, 1983–1986), konsul generalny PRL w Lille (1975–1980).
Życiorys Mieszkał w Krzywej Wsi. Uczył się w szkole powszechnej, następnie po wybuchu wojny w grupach samokształceniowych. Później kształcił się w Liceum Ogólnokształcącym w Nisku. Działał w Związku Młodzieży Wiejskiej RP „Wici” (1947–1948) oraz w Związku Młodzieży Polskiej (1948–1955).
W 1950 rozpoczął studia I stopnia na Wydziale Dyplomatyczno-Konsularnym Akademii Nauk Politycznych (przekształconej w tym samym roku w Szkołę Główną Służby Zagranicznej), ukończył je w 1954. W 1955 uzyskał tytuł magistra historii na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego, a w 1958 magistra filozofii na Wydziale Filozofii UW. Na Uniwersytecie Paryskim odbył staż (1960/61), po czym w 1962 uzyskał tamże doktorat nauk humanistycznych na podstawie napisanej pod kierunkiem Władysława Krajewskiego rozprawy Stosunek neopozytywizmu do metafizyki. 19 listopada 1974 otrzymał w Instytucie Filozofii Instytutu Pedagogicznego im.