spinali je wąskim paskiem skórzanym. Latem nosili spodnie lniane. Nogi obuwano w kierpce. Za okrycie wierzchnie służyła biała sukienna gunia wyszywana czerwonymi sznurkamiJ. Rostworowski, Diariusz podróży odbytej 1813 roku w Krakowskie, Gallicyą i Sandecki Cyrkuł (rękopis), za: J. Wielek, Strój Lachów Limanowskich, "Atlas Polskich Strojów Ludowych", cz. V, Małopolska, z. 13, Warszawa-Wrocław 1988, s. 9-10.. Kobiety na koszulę z bielonego lnu wkładały gorset płócienny (często zielony), barwną spódnicę i biały fartuch płócienny przepasany wełnianym czerwonym paskiem. Ramiona okrywały białym reńtuchem (płachtą) sięgającym kolan, obszywanym na krótszych brzegach frędzlami. Tak jak mężczyźni stopy chroniły kierpcami.
Strój męski Od II połowy XIX wieku odświętne stroje Lachów od Dobrej uległy mocnym wpływom sąsiedniej grupy Lachów Szczyrzyckich, a pośrednio przez tych - Krakowiaków. Koszule męskie uległy wydłużeniu, zakładano na nie skromnie zdobione granatowe sukienne kaftany bez rękawów, typu krakowskiego, sięgające bioder i rozcięte z tyłu na dwie luźne poły. Z przodu kaftana naszywano mosiężne guziki i kolorowe chwosty, krawędzie lamowano na czerwono. Dawny typ spodni został wyparty przez spodnie z szaroniebieskiego sukna fabrycznego (portki komiśne), zaś kierpce zastąpiono butami z cholewami.