Działania armii amerykańskiej uniemożliwiły Niemcom przegrupowanie się na wschód od Renu i skonsolidowanie ich pozycji.
W bitwie o kontrolę nad mostem Ludendorffa zarówno siły amerykańskie, jak i niemieckie po raz pierwszy zastosowały w walce nowe rodzaje broni i taktykę. Przez następne 10 dni, od zdobycia mostu 7 marca 1945 roku aż do jego zniszczenia 17 marca, Niemcy użyli praktycznie każdej dostępnej im broni, próbując go zniszczyć. Obejmowało to ataki piechoty i pojazdów pancernych, ostrzał z haubic, moździerzy, miny morskie, zaminowane łodzie, działo kolejowe, rakiety V-2 i superciężki moździerz Karl-Gerät kal. 600 mm. Niemcy zaatakowali również most, używając nowo opracowanych bombowców turboodrzutowych Arado Ar 234B-2. Aby chronić most przed samolotami, Amerykanie rozmieścili wokół niego największą koncentrację broni przeciwlotniczej, jaką osiągnęli podczas II wojny światowej, co doprowadziło do „największych walk artylerii przeciwlotniczej w historii Ameryki”. Amerykanie naliczyli 367 różnych samolotów niemieckiej Luftwaffe atakujących most w ciągu następnych 10 dni. Twierdzili, że zestrzelili prawie 30 procent z nich. Niemieckie ataki powietrzne nie powiodły się.