Stolicą administracyjną była Zara (dzisiaj Zadar w Chorwacji).

W kwietniu 1941 roku Królestwo Jugosławii zostało zajęte przez państwa Osi, a Mussolini mianował zadarskiego federalnego na stanowisko wysokiego komisarza cywilnego Dalmacji, który zakończył swoje zadanie ustanowieniem powierzonego Giuseppe Bastianiniemu urzędu gubernatora.

Prawie cała przybrzeżna część północnej Dalmacji wraz ze wszystkimi głównymi ośrodkami miejskimi została 18 maja na mocy oficjalnego aktu przyłączona do Królestwa Włoch, a reszta do nowo utworzonego Niepodległego Państwa Chorwackiego, zdominowanego przez ustaszę Ante Pavelića. Ten ostatni ofiarował tron młodego państwa członkowi rodu Sabaudii, Tomisławowi II, który choć nie odmówił, nigdy go nie objął.

Włoska Dalmacja rozciągała się zatem na ponad 5242 km², co stanowi 35% Dalmacji, i liczyła 380 000 mieszkańców, przy skromnej gęstości zaludnienia wynoszącej 61,6 mieszkańców/km². Liczbę Włochów oszacowano na 38 000, czyli 10% ogółu. Bastianini natychmiast ustąpił miejsca masowej i gwałtownej zaanektowanych prowincji: do ich administrowania wysyłano sekretarzy politycznych powięzi, klubu po pracy, konsorcjów rolniczo-medycznych, nauczycieli, pracowników miejskich, położne, których od razu znienawidzono przez tych, którym zabrali pracę.