Język włoski został narzucony jako język obowiązkowy dla urzędników i nauczycieli, chociaż język serbsko-chorwacki był tolerowany w komunikacji w administracji cywilnej.
W głównych ośrodkach różne znaki pisane w języku chorwackim zastąpiono napisami w języku włoskim, zakazano chorwackich flag, gazet i plakatów, z wyjątkiem dwujęzycznych publikowanych przez włoskie władze cywilne i wojskowe; rozwiązano stowarzyszenia kulturalne i sportowe, narzucono salut rzymski i przywrócono część włoskich nazwisk. Kontynuowano także, jak już w Wenecji Julijskiej i Górnej Adydze, italianizację nazw geograficznych, ulic i placów. Specjalny urząd ds. ziem adriatyckich oferował pożyczki i świadczenia osobom skłonnym do wynarodowienia, a w międzyczasie kupował ziemię w celu redystrybucji wśród byłych włoskich bojowników. Utworzono stypendia dla dalmatyńczyków chcących kontynuować naukę we Włoszech, z których skorzystało 52 oraz 211 Chorwatów i Serbów.