W czasach nowożytnych urząd łacińskiego arcybiskupa odnowiono w związku z katolickim ruchem pielgrzymkowym do Ziemi Świętej. W kolejnych wiekach powstały też tyryjskie archidiecezje katolickich Kościołów wschodnich. Równolegle na początku XVII w. wznowiona została w ramach prawosławnego Patriarchatu Antiocheńskiego.
Z powodu trwających konfliktów i przesiedleń we współczesnym Libanie oraz spadku wpływów chrześcijaństwa w tym kraju łacińskie arcybiskupstwo Tyru pozostaje nieobsadzone od 1984 roku.
Łacińscy arcybiskupi ordynariusze Odo (1122–1123/1124) (ok. 1127–1135) (ok. 1135–1146; późniejszy patriarcha Jerozolimy) (1146–1150; jego wybór zakwestionowano, później został biskupem betlejemskim) (1151–1164) (1164–1174) Wilhelm II (1175–1186) (1186–1202) Clérembaut de Broyes (1203 – przed 1215) Simon de Maugastell (1216–1229) OSA (przed 16 grudnia 1235 – po 1244) Nicolás Larcat (1251–1253) (wybrany między 1244 a 1250, zrezygnował z urzędu) (1253 – zmarł przed 16 czerwca 1266) Jan (John of St Maxentius) OP (1267–1272) Bonacourt de Gloire OP (1272–1295)Zob. też potwierdzenie (transumowanie) przywilejów papieskich dla zakonu krzyżackiego wydane wielkiemu komturowi Johannowi 19 października 1277 r.: