7 lipca 1124 r. po wielomiesięcznym oblężeniu władający Tyrem wydał miasto w ręce krzyżowców. Choć przed krucjatami biskup Tyru tradycyjnie podlegał patriarsze Antiochii, ale stanowiąc część Królestwa Jerozolimskiego, a nie Księstwa Antiochii, został podporządkowany łacińskiemu patriarchatowi Jerozolimy. Najsłynniejszym łacińskim arcybiskupem Tyru był historyk Wilhelm z Tyru (1175–1186), który podobnie jak wielu arcybiskupów tyryjskich był też kanclerzem Królestwa Jerozolimskiego. Tradycyjnie również łacińskim patriarchą Jerozolimy zostawał arcybiskup Tyru lub Cezarei Nadmorskiej.
Po 1187 r., po inwazji Saladyna, bitwie pod Hittin i zajęciu Jerozolimy, Tyr był jedynym z nielicznych miast pozostającym w rękach krzyżowców i w pewnym momencie był uważany za nową stolicę Królestwa Jerozolimskiego. Utracił co prawda tę rolę na rzecz Akki, ale pozostał miejscem koronacji królewskiej, a arcybiskupowi Tyru powierzono przewodniczenie ceremonii.
Po długim oblężeniu miasto zostało zdobyte przez mameluków w 1291 r. Ludność, której nie udało się ewakuować, została zabita lub zniewolona. Kościoły zostały zburzone, a archidiecezja stała się tytularna.