Rozpacz jest egzystencjalnym doświadczeniem nieistnienia. Autor uważa, że jest ona wyjątkowym wśród ludzkich doświadczeń, podając w wątpliwość podstawy jakiejkolwiek działalności ludzkiej, zmieniając kierunek życia i myślenia, uderzając w filary egzystencji, będąc siłą czysto wywrotową. Jest to egzystencjalny kataklizm, przewrót, myśl rozstrzygająca o tym, czy dalej w ogóle istnieć i po co. Czas rozpaczy to dla jednostki czas próby: zwycięskiej lub przegranej, ale zawsze pozostawiającej trwałe ślady w psychice. Powoduje ona dla człowieka zawieszenie myślenia o czasie jako wartości linearnej, bowiem przeszłość okazuje się martwa i bezpowrotna, przyszłość nieistniejąca, a teraźniejszość jest wiecznością. Rozpacz pozbawia ponadto osobę jakichkolwiek złudzeń dotyczących możliwości ocalenia siebie, tak w sensie duchowym, jak i fizycznym.