Stalin uważał, że jego „problemy można rozwiązać w sposób naturalny, jeśli Sowieci i Japończycy będą współpracować”. Po zawarciu traktatu o nieagresji Stalin, w bezprecedensowym geście, pożegnał japońskiego ministra spraw zagranicznych Yōsuke Matsuokę na stacji kolejowej. To symbolizowało wagę, jaką Stalin, który rzadko pojawiał się przed zagranicznymi dyplomatami, przywiązywał do traktatu. Dało mu to również okazję, w obecności całego korpusu dyplomatycznego, do zaproszenia Niemiec do negocjacji i popisania się swoją zwiększoną pozycją na arenie międzynarodowej.
Ratyfikacja Traktat został ratyfikowany w Moskwie 13 kwietnia 1941 roku przez ministra spraw zagranicznych Yōsuke Matsuokę i ambasadora Yoshitsugu Tatekawę ze strony Japonii oraz ludowego komisarza spraw zagranicznych Wiaczesława Mołotowa ze strony Związku Radzieckiego.
Tego samego dnia wszyscy trzej mężczyźni podpisali również deklarację dotyczącą Mongolii i Mandżukuo. Związek Radziecki zobowiązał się do poszanowania integralności terytorialnej i nienaruszalności Mandżukuo, a Japonia zdeklarowała się do tego samego odnośnie Mongolii.