Propaganda cukrownicza w okresie II Rzeczypospolitej – seria kampanii społecznych z okresu dwudziestolecia międzywojennego mających na celu zwiększenie spożycia cukru w kraju. Początkowo działania były podejmowane przez osoby związane z przemysłem cukrowniczym, z czasem w kampanię zaangażowali się także m.in. popularni sportowcy oraz artyści.
W latach 20. XX wieku przy Radzie Naczelnej Polskiego Przemysłu Cukrowniczego powstały dwie instytucje: Komisja Propagandy Konsumpcji Cukru oraz Biuro Propagandy Konsumpcji Cukru, ich zadaniem było promowanie spożywania cukru oraz zwalczanie upowszechnionej po I wojnie światowej sacharyny poprzez użycie prasy, radia, tematycznych plakatów, filmów, broszur oraz gier. Sacharynę uważano wówczas za poważną konkurencję dla polskiego cukru, a jej powszechność negatywnie wpływała na polski przemysł cukrowniczy oraz na skarb państwa.
Od 1929 do 1932 roku działania te były koordynowane przez pisarza Melchiora Wańkowicza. Utworzone przez niego hasło Cukier krzepi stało się istotnym elementem propagandy i kultury, a także przeszło do mowy potocznej.