Ponadto zaangażowano w nie także grafików, harcerzy, sportowców oraz nauczycieli, dostosowując metody i hasła do grup docelowych, pomijając jednak zwykle mniejszości narodowe.

Propaganda ta spotkała się jednak z negatywnym odbiorem ze strony społeczeństwa. Krytykowano nachalność reklamy oraz zbyt wysokie ceny polskiego cukru w kraju w porównaniu z cenami w innych krajach, zaś samych właścicieli cukrowni oskarżano o działanie na szkodę polskiej gospodarki.

Po 1932 roku praktycznie całkowicie zaniechano działań propagandowych, skupiając się wyłącznie na kontynuowaniu walki z nielegalną sacharyną.

Kampania 1925–1929 mały|Plakat Mariana Adamczewskiego, Muzeum Narodowe, z wystawy Izby Pamięci Cukrownictwa. W 1925 roku została powołana Komisja Propagandy Konsumpcji Cukru (KPKC), której przewodniczył Hipolit Liciński – dyrektor cukrowni w Środzie; w skład KPKC wchodzili również Jan Iwasiewicz oraz Władysław Demby.