Zofia Zakrzewska (autorka książki Cukier krzepi... wydanej w 2020 r.) przeanalizowała znajdującą się w zbiorach Archiwum Akt Nowych publikację zatytułowaną Sprawy propagandy konsumpcji cukru. Według jej wyników członkowie KPKC tworzyli plany propagandowe, a działania nie były dziełem jednej osoby. Komisja skupiała się na dotarciu do mieszkańców wsi, którzy stanowili najliczniejszą grupę społeczną i spożywali niewiele cukru. KPKC zakładała, że ilość spożycia cukru nie zależy od zamożności społeczeństwa, wskazując na wyższe spożycie cukru w krajach ubogich i wyniszczonych I wojną światową.
KPKC zabiegała o poparcie swoich działań ze strony ministerstw oraz wojska, które było świadome roli cukru w wyżywieniu armii. Producenci cukru domagali się podwyżek cen, tłumacząc to stratami na sprzedaży zagranicznej, ważnymi dla krajowej gospodarki, podkreślali również korzyści dla budżetu państwa z tytułu podatków oraz pozytywny wpływ uprawy buraków na jakość gleby. Argumentowali, że wzrost cen nie przełożył się na spadek konsumpcji. Według przemysłowców wzrost konsumpcji cukru przy jego rosnących cenach był efektem działań KPKC.
Sposoby promowania cukru KPKC w latach 20. XX wieku prowadziła szeroko zakrojoną kampanię promującą spożycie cukru w Polsce.