miały one na celu dotarcie kolejno do tzw. ośrodków mózgowych (tj. nauczycieli, duchownych, członków związków zawodowych oraz oświatowych oraz ludzi potrafiących czytać i pisać), szerszej masy konsumentów oraz do najciemniejszej masy, czyli do wiejskiej ludności Kresów Wschodnich. Plan ten został wysłany do działającego w Berlinie biura studiów nad podniesieniem spożycia cukru. mały|Plakat autorstwa Mariana Adamczewskiego z 1931 roku
Latem 1930 roku do Wańkowicza napłynęło kilka memoriałów oceniających dotychczasową propagandę i proponujących nowe rozwiązania. Nie tylko Wańkowicz był autorem materiałów propagandowych, gdyż artykuły w prasie były pisane m.in. przez autorkę książek kucharskich Elżbietę Kiewnarską, a niektóre były przekładami z innych języków. W 1931 roku w Amsterdamie odbyło się oficjalne spotkanie szefów instytucji działających w celu konsumpcji cukru, z udziałem przedstawicieli Polski, Belgii, Niemiec oraz Czechosłowacji. Polska korzystała z doświadczeń zdobytych przez inne państwa, tłumaczono m.in. wydane w Niemczech i w Czechosłowacji artykuły reklamowe. Melchior Wańkowicz widział przyszłość we współpracy międzynarodowej, proponując między innymi produkcję filmu propagandowego będącego koprodukcją kilku państw.