słynne stożki Segera, pozwalające na dokładną kontrolę temperatury wypalania), rozwijając nową masę porcelanową, która mogła być wypalana w niższej temperaturze, oraz wprowadzając szereg nowych glazur (co było kontynuacją eksperymentów przeprowadzanych w tym samym czasie w Sèvres przez Théodore Decka).
Korzystając z nowych technicznych możliwości począwszy od 1884 manufaktura zaczęła wprowadzać nowe wzory waz i naczyń dekoracyjnych, pokrytych nowymi glazurami, chociaż nadal dominowały gusta konserwatywne. Przełomem okazało się dopiero zatrudnienie w 1902 ceramika Theodora Schmuz-Baudissa, który był znany ze swoich dzieł w stylu Jugendstil (niemieckiej odmianie Art Nouveau). Pod jego artystycznym przewodnictwem rozszerzono paletę dostępnych kolorów i wprowadzono nowe niuanse barwnej dekoracji, jak również dwanaście nowych modeli serwisów, na czele z najsłynniejszym, Ceres, który jest uznawany za szczytowe osiągnięcie okresu. Jednocześnie rozwinięto program tworzenia figur w nowym stylu, tworzonych głównie przez artystów z zewnątrz. Do najsłynniejszych tworów tego rodzaju należy grupa dwudziestu jeden figur Orszak Weselny (zobacz ilustracja) zaprojektowana przez z okazji wesela następcy tronu Wilhelma i księżniczki Cecylii w 1905.