Jako przedsiębiorstwo królewskie berlińska manufaktura musiała jednak w pierwszym rzędzie schlebiać gustom jej najważniejszych klientów, królewskiego dworu, arystokracji i bogatej burżuazji, którzy chętnie zamawiali produkty naśladujące dawne style i nie przejawiali najmniejszego entuzjazmu dla współczesnej sztuki.
W latach 60. XIX wieku w berlińskiej manufakturze zaczęto eksperymentować ze stylem neorenesansowym, kopiami włoskiej majoliki oraz niemiecką kamionką. Wówczas jednak ten styl był już niemodny. Manufaktura musiała ustąpić miejsca nowemu gmachowi parlamentu Rzeszy i opuścić swoją siedzibę w pobliżu Placu Poczdamskiego. Nowa siedziba na obrzeżach Tiergarten była położona nad Szprewą, co pozwalało na transport rzeką.
W latach 70. manufaktura zaczęła mieć problemy finansowe i w 1878 landtag powołał złożoną ze znanych artystów, naukowców i publicznych osobistości komisję, która sporządziła słynny dzisiaj raport mający stanowić podstawę działań naprawczych. Żeby zaradzić kryzysowi zatrudniono jednego z najsłynniejszych ceramicznych specjalistów, Hermanna Segera, jako dyrektora technicznego, oraz rzeźbiarza i malarza jako dyrektora artystycznego. Hermann Seger, współdziałając z chemikiem Albertem Heinecke, znacznie przyczynił się do poprawy produkcji manufaktury, wprowadzając szereg technicznych usprawnień (m.in.