Od historycyzmu do Jugendstil thumb|upright=1.15|Księżniczka Cecylia jako Europa wraz z orszakiem weselnym, wg projektu Adolpha Amberga, 1913/1914. Muzeum Wiktorii i Alberta thumb|upright=0.92|Waza ofiarowana przez Fryderyka Wilhelma IV swojej siostrze Aleksandrze, ok. 1851 thumb|upright=0.92|Dekoracja z żabami i salamandrami zaprojektowana przez Theodora Schmuz-Baudissa, 1906. Muzeum Bröhan Podczas gdy większość innych wytwórni rozpoczęła produkcję w stylu neorenesansowym i neorokokowym manufaktura w Berlinie jeszcze w latach 70. XIX wieku nadal wytwarzała naczynia w stylu neoklasycznym, kontynuując tradycję dominacji malarstwa nad porcelaną. Większość porcelanowych płyt była sprzedawana pusta zewnętrznym warsztatom, które zapełniały je kopiami obrazów dawnych mistrzów, przedstawieniami Marii, pokutującej św. Magdaleny, wigilii i innymi. Chociaż nie da się zaprzeczyć wysokiej jakości wykonania przedmiotów wychodzących z manufaktury, to już na wystawie światowej w Paryżu w 1855 berlińska porcelana była krytykowana za brak jakiejkolwiek jednoczącej zasady w jej designie oraz dominację złotej dekoracji i malarstwa nad samą ceramiką.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Porcelana berlińska · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.