Wizna wymieniana jest także jako punkt na trasie wypraw na tereny JaćwieżyBiałuński Grzegorz, Wizna na pograniczu polsko-pruskim w czasach księcia Bolesława Kędzierzawego, [w:] Grążawski K. (red.) Pogranicze polsko-pruskie i krzyżackie. Materiały z konferencji naukowej, Górzno, 1-2 czerwca 2002 r., Brodnica-Włocławek 2003, s.261-269. W 1294 roku gród został spalony przez Krzyżaków, ale już w 1296 roku książę mazowiecki Bolesław II odbudował go umacniając płaszczem kamiennym podwyższone wały. Od lat 70. XIV w. na podgrodziu zaczęło formować się miasto Wizna, lokowane na prawie książęcym, tj. polskim. Wizna w 1351 roku po nagłej i bezpotomnej śmierci księcia Bolesława III płockiego została odziedziczona przez króla Kazimierza Wielkiego. W grudniu 1355 roku król oddał gród w Wiźnie na trzy lata swojemu lennikowi Siemowitowi III (umowę król z księciem zawarł w Kaliszu 27 XII 1355 r.). Wśród zobowiązań księcia wymienione było świadczenie pomocy, gdyby król chciał rozbudować gród w Wiźnie. W 1358 roku kasztelanem grodu w Wiźnie był Sławiec herbu PółkoziecKazimierz Pacuski, Sławiec h. Półkozic, hasło w: Polski słownik biograficzny, tom 38, z. 4, Warszawa–Kraków 1998, s. 597–598.. W 1358 roku Wizna wróciła do Kazimierza Wielkiego, który posiadał ziemię wiską do śmierci w 1370 roku.