parzysta liczba zadrapań oznaczała pozytywny wynik, natomiast nieparzysta oznaczała pecha. Również w Polsce sztukę tę mogły uprawiać tylko kobiety. Wokół łóżka chorego rozsypywano popiół, a znaki pojawiające się na popiele interpretowano jako wskazujące, czy dana osoba odzyska zdrowie, czy nie.
Praktyka spodomancji istnieje do dziś. Na przykład współcześni wiccanie twierdzą, że ogień używany przez wróżbitę używającego tej praktyki musi być świętyTuitéan and Daniels, Essential Wicca, 2001, s. 425..
Niektóre rytuały spodomantyczne wymagają użycia określonej powierzchni do pisania. Większość opisanych powyżej rytuałów zakłada wykorzystanie paleniska, podłogi lub zewnętrznego gruntu jako miejsca rozrzucania popiołów. Niektóre przykłady spodomancji wymagają jednak użycia szczególnych typów powierzchni. W Mongolii istnieje jednak rytuał wróżbiarski, w którym łączy się osteomancję i spodomancję: gładką warstwę popiołu rozprowadza się na łopatce krowy, owcy lub wołu, a lama otrzymuje boskie natchnienie, aby dokonać na popiele obliczeń, które wskazują odpowiedzi na pytaniaHyer and Jagchid, A Mongolian Living Buddha: Biography of the Kanjurwa Khutughtu, 1983, s. 119..