194, note 7..

Wydaje się, że historycznie w Europie najpowszechniejsza była grecko-etruska forma tej praktykiLea, Materials Toward a History of Witchcraft, 1939, s. 499.; jednakże obrzędy związane z tą praktyką były bardzo zróżnicowane nawet w okresie wczesnego renesansu. W Dziełach Rabelais’a, Księga III (1693), Thomas Urquhart twierdził, że popioły i sadza muszą naturalnie unosić się w powietrzu po pożarze. Popiół interpretowano w miarę jego wznoszenia się. Szybko rozpraszające się w powietrzu popioły były pozytywnym znakiem, natomiast te, które wisiały nieruchomo, już nie. Według innej tradycji spodomancję można praktykować również poprzez napisanie pytania lub wiadomości na kartce papieru, a następnie jej spalenie. Następnie bada się spalone popioły i sadzę z wiadomości w celu znalezienia znaków i interpretacji. W Slawonii jedynie kobiety mogły praktykować spodomancję. Kobieta grzebała w popiele;