Afanasjew wprowadził do socjalistycznej konspiracji wielu młodych robotników i działaczy, w tym Siemiona Bałaszowa i Michaiła Frunzego.
Strajk w Iwanowo-Wozniesieńsku trwał do i zakończył się częściowymi ustępstwami ze strony fabrykantówA. Asher, The Revolution of 1905. Russia in Disarray, Stanford University Press, Stanford 1988, ISBN 978-0-8047-2327-5, s. 148-149.. Po wygaśnięciu strajku organizacja socjaldemokratów kierowana przez Afanasjewa nadal zwoływała robotników na mityngi i kolportowała socjalistyczne ulotki.
Po ogłoszeniu manifestu październikowego w Iwanowie-Wozniesieńsku wybuchły nowe demonstracje. Fiodor Afanasjew, który do tej pory nie występował publicznie, lecz w podziemiu kierował organizacją partyjną, r. przemówił na wielkim wiecu robotniczym w centrum miasta. Wzywał do przejęcia władzy przez proletariat i obalenia samodzierżawia. Dzień później robotnicy zgromadzili się ponownie, po czym ruszyli do miejskiego więzienia, próbując uwolnić więźniów politycznych. Demonstranci zostali odepchnięci od budynku przez oddział Kozaków i uzbrojonych bojówkarzy Czarnej Sotni. Afanasjew razem z częścią demonstrantów wycofał się nad Tałkę, na miejsce, gdzie podczas strajku w maju-lipcu odbywały się zgromadzenia robotników. Działacze Czarnej Sotni wezwali przedstawicieli robotników do podjęcia z nimi rozmów.