W końcu stycznia 1863 na wezwanie Komitetu Centralnego Narodowego Broniewski wrócił do kraju i dołączył do oddziału Tomasza Kolbego. Został mianowany komisarzem wojennym powiatu pułtuskiego. Gromadził powstańców i szkolił ich. W lutym dołączył do Władysława Cichorskiego, Karola Fryczego i Ignacego Mystkowskiego. Prowadził ćwiczenia musztry, był instruktorem oddziału. Po bitwie pod Przetyczą 28 lutego został awansowany na porucznika.
Dołączył do Zygmunta Padlewskiego po jego nominacji na naczelnika powstania w guberni płockiej, był instruktorem jego oddziału. W lutym 1863 został ranny w starciu z żołnierzami carskimi w okolicach Myszyńca. Był przetrzymywany w Pułtusku. Uciekł z niewoli i dołączył do oddziału Ignacego Mystkowskiego stacjonującego 2 mile od miasta. Prowadził ćwiczenia z musztry dla piechoty, organizował oddział powstańczy. Po bitwie pod Łączką wraz z Polikarpem Dąbkowskim zebrał ostatki oddziału i objął dowództwo zgodnie z wolą ranionego w bitwie, a potem zmarłego Karola Frycze. Pochował Fryczego w Porębie. Przejął rangę Fryczego i został majorem.