Wiele szczepów rośnie dość szybko, często z koncentrycznymi pierścieniami watowatych lub wełnistych grzybni powietrznych oddzielonych pierścieniami o rzadkim wzroście. Mikroskopowo większość szczepów wytwarza strzępki septowane o szerokości 2 µmi i cylindryczne, grubościenne artrokonidia o długości 3–12 µm i szerokości 3–4,5 µm. Konidia są zwykle oddzielone od siebie pustą komórką, ale czasami 2 lub więcej konidia sąsiadują ze sobą.
Mając do dyspozycji jedynie proste organiczne źródło węgla (np. glukozę), C. immitis może rosnąć przy nieorganicznym źródle azotu (np. siarczanie amonu).
Kiedy artrokonidia C. immitis są wdychane przez podatnego żywiciela, lub gdy są hodowanena specjalnych podłożach w kontrolowanym środowisku, przekształcają się w sferule z endosporami. Sferule to duże, grubościenne, niepączkujące, okrągłe ciałka zawierające wiele endospor. Sferula może mieć średnicę 20–60 µm i endospory o średnicy 2–5 µm. Sferule mogą być całkowicie wypełnione endosporami lub mogą mieć centralną wakuolę z endosporami wyściełającymi wewnętrzną stronę ścianki sferuli. Ściana sferuli pęka, uwalniając endospory do otaczającej tkanki, a każda endospora może znowu tworzyć nowe endospory.