Wyjątkiem jest północno-zachodnia część Półwyspu Iberyjskiego, gdzie znaleziono klaster genetyczny z danymi dotyczącymi polimorfizmu pojedynczego nukleotydu (SNP), co sugeruje, że populacja mogła uniknąć dynamiki ekspansji, a także centralna i północno-zachodnia część Półwyspu Iberyjskiego, gdzie znaleziono podlinię mitochondrialnego DNA (mtDNA) zająca iberyjskiego.
Podczas ekspansji polodowcowej w kierunku północnym zając iberyjski napotkał i skrzyżował się z iberyjskimi populacjami zająca bielaka, który wówczas był obecny w regionie, o czym świadczą zapisy paleontologiczne. Zając iberyjski wyparł zająca bielaka z Półwyspu Iberyjskiego. W wyniku tych wydarzeń hybrydyzacyjnych haplotypy mtDNA pochodzące z zająca bielaka są obecnie dominujące w północnym zasięgu występowania zająca iberyjskiego, ale nie występują na południu.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 445–473 mm, długość ogona 93–112 mm, długość ucha 92,5–102,7 mm, długość tylnej stopy 116,6–127,4 mm; masa ciała 2–3,5 kg.