Masoni odpowiedzieli publikując w gazetach artykuły zniesławiające biskupa. 28 grudnia de Oliveira napisał do wikariusza parafii Santo Antônio, zalecając mu, aby nakłonił Antônio da Costę Ribeiro, wolnomularza, do wycofania się z masonerii pod karą ekskomuniki. Gdy ultimatum nie spotkało się z odpowiedzią, biskup powtórzył groźbę, a gdy ponownie nie dostał zadowalającej odpowiedzi, wydał na masonerię interdykt.
mały|Antônio Gonçalves de Oliveira|408x408px
Interwencja państwa Sprawa wykroczyła poza granice diecezji i dotarła do Izby Deputowanych w Rio de Janeiro, gdzie otwarcie poruszono temat scysji między biskupem i masonami. 20 stycznia 1873 wolnomularze zwrócili się do biskupa i poprosiło go o kompromis, ale tego samego dnia interdykt został utrzymany jako nieodwołalny, wobec czego masoneria zwróciła się do cesarza Piotra II twierdząc, że mają do czynienia z przypadkiem uzurpacji władzy świeckiej przez biskupa. Apel został przyjęty i skierowany do gubernatora stanu Pernambuco, Henrique Pereiry de Luceny, który przesłuchał biskupa i zażądał od niego wyjaśnień. mały|331x331px|Antônio de Macedo Costa Po wysłuchaniu de Oliveiry, prokurator koronny orzekł, że biskup przekroczył swoje uprawnienia i przekazał sprawę Radzie Stanu.