Zanim Rada wydała swoją opinię, do konfliktu dołączyła kolejna osoba – biskup stanu Pará, Antônio de Macedo Costa.
De Macedo Costa, podobnie jak de Oliveira, wydał dekret o wykluczeniu z członkostwa we wspólnotach religijnych wolnomularzy 23 marca 1873, z zastrzeżeniem, że jeśli będą się opierać, zostaną objęci interdyktem. Wykluczył również masonów z sakramentu rozgrzeszenia i pochówku w poświęconej ziemi. Dekret spotkał się z natychmiastowym odwołaniem do gubernatora, który przekazał sprzeciwy cesarzowi. Zanim rząd dowiedział się o sprawie, Rada Stanu zaopiniowała w sprawie de Oliveiry. Opinia w pełni oparta na regalizmie obaliła argumenty biskupa (między innymi ten, że przyjęcie zażaleń przez Piotra II zostało potępione przez Stolicę Apostolską) i w liście z dnia 12 czerwca dała mu okres jednego miesiąca na zniesienie interdyktu.