Głównym uzbrojeniem okrętu było pięć wewnętrznych wyrzutni torped kalibru 500 mm: cztery dziobowe i jedna na rufie, z łącznym zapasem 10 torped. Broń artyleryjską stanowiło umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kalibru 8,8 cm TK C/08 L/30, z zapasem amunicji wynoszącym od 160 do 296 naboi. Okręt wyposażony był w dwa peryskopy: wachtowy i bojowy. Wyposażenie ratownicze stanowiła umieszczona na pokładzie łódź ratunkowa.
Załoga okrętu składała się z trzech oficerów oraz 31 podoficerów i marynarzy.
Służba 1917 rok SM UB-49 został wcielony do służby w Kaiserliche Marine 28 czerwca 1917 roku. Dowództwo okrętu objął kpt. mar. (niem. Kapitänleutnant) Hans von Mellenthin, wcześniej dowodzący UB-43. Po okresie szkolenia okręt otrzymał rozkaz udania się na Morze Śródziemne i 22 sierpnia wyruszył z Kilonii w długi rejs w kierunku austro-węgierskich baz.
2 września w odległości około 130 Mm na północny zachód od przylądka Finisterre (na pozycji ) okręt zatrzymał i po ewakuacji załogi zatopił zbudowany w 1893 roku norweski szkuner z pomocniczym napędem motorowym „Caracas” o pojemności 1077 BRT, płynący z Filadelfii do La Rochelle z ładunkiem oleju smarowego w beczkach.