thumb|Mężczyzna z pelagrą i typowymi zmianami skórnymi Pierwsza duża epidemia pelagry wystąpiła we Włoszech po 1740 roku, kiedy polenta zaczęła być robiona z kukurydzianej mąki. Choroba nasilała się każdej wiosny od 1771 roku. Pomimo ok. 100 tys. przypadków pod koniec XIX wieku, działania rządu były początkowo nieskuteczne. Dopiero po 1902 roku powołano komitet do walki z pelagrą, a I wojna światowa i dostęp do taniej pszenicy niemal ją wyeliminowały.
Znacząca epidemia pelagry miała miejsce na południu USA (1906–1940), z ok. 3 mln zachorowań i 100 tys. zgonów, głównie wśród zdrowych kobiet. Czynnikiem ryzyka było oczyszczanie kukurydzy z bogatych w składniki odżywcze zarodków oraz uboga dieta związana z uprawą bawełny i złą sytuacją ekonomiczną. Pierwszy przypadek zanotowano w 1902 roku w Georgii, a choroba prawdopodobnie występowała już w czasie wojny secesyjnej. Intensyfikacja badań i poprawa warunków gospodarczych zmniejszyły liczbę zachorowań po 1930 roku. W czasie II wojny światowej pelagra dotknęła więźniów brytyjskich w Azji oraz amerykańskich żołnierzy w japońskich obozach jenieckich na Filipinach. Choroba występowała u ok. 10% żołnierzy lądowych i 50% marynarzy. W kolejnych dekadach pojawiała się w Afryce i Azji, m.in. w Malawi, Nepalu i Angoli.