Kukurydzę uprawiano na terenach dzisiejszego Meksyku już około 7000 lat p.n.e. Była podstawą pożywienia i kultu religijnego Azteków i Majów, cenioną za łatwość uprawy, niskie wymagania glebowe, wysokie plony i trwałość. Po 1494 roku sprowadzono ją do Europy, gdzie pierwsze uprawy założono w Hiszpanii w 1498 roku. Wraz z innymi roślinami z Ameryki kukurydza szybko rozprzestrzeniła się na Półwyspie Iberyjskim, we Włoszech, reszcie Europy i w Afryce, stając się podstawą diety zwłaszcza najuboższych i wywołując tam pierwsze epidemie pelagry, którą nazywano chorobą „wiosenną” z powodu nasilania objawów wczesną wiosną, gdy w spichlerzach pozostawała głównie kukurydza z poprzednich zbiorów. Kukurydza dostarczała dużo energii, lecz mało białka, tryptofanu i przyswajalnej niacyny, co sprzyjało pelagrze. Podobne objawy występowały też u ludności żywiącej się sorgiem, np. w latach 50. XX wieku w Hyderabadzie.