Ze względu na niepraktyczność korzystania z transportu kołowego w dżungli, logistyka aliancka była realizowana głównie za pomocą środków transportu wodnego, takich jak barki desantowe i drewniane łodzie, które przewoziły zaopatrzenie wzdłuż wybrzeża, a dostawy lądowe do jednostek bojowych były realizowane przez robotników z Nowej Gwinei, a czasami przez same australijskie oddziały bojowe, które były tymczasowo przekierowywane do wykonywania zadań związanych z przenoszeniem zapasów w razie potrzeby i uzupełniane, gdy było to możliwe, o jeepy.
Główne japońskie siły biorące udział w kampanii zostały wystawione przez 18 Armię pod dowództwem gen. por. Hatazō Adachiego i miały swoją siedzibę w Madangu. Siły te składały się z trzech dywizji – 20., 41. i 51. – oraz szeregu mniejszych jednostek, w tym piechoty morskiej i jednostek garnizonowych. W połowie września 1943 roku w rejonie Finschhafen główne siły pochodziły z 80 Pułku Piechoty i 26 Pułku Artylerii Polowej 20 Dywizji, 238 Pułku Piechoty 41 Dywizji, 85. jednostki garnizonowej marynarki wojennej i kompanii ze 102 Pułku Piechoty 51 Dywizji. Siły te podlegały gen. mjr. Eizo Yamadzie, dowódcy 1 Grupy Transportowej, chociaż dowództwo taktyczne zostało przeniesione na szczebel lokalny ze względu na geograficzne rozproszenie japońskich jednostek.