Modlitwa głębi Podczas posługi opata w klasztorze św. Józefa, o. Keating w odpowiedzi na reformy Soboru Watykańskiego II zaprosił do klasztoru nauczycieli Tradycji Wschodniej. Spotkania te zainspirowały o. Keatinga i kilku innych mnichów do rozwinięcia nowoczesnej formy chrześcijańskiej modlitwy kontemplacyjnej, znanej jako modlitwa głębi (Centering Prayer). Innymi ważnymi twórcami tej metody byli dwaj trapistowscy mnisi o. William Meninger i o. Basil Pennington. Modlitwa głębi wywodziła się z tradycyjnych praktyk modlitewnych chrześcijaństwa, zwłaszcza z anonimowego mistycznego dzieła Chmura Niewiedzy, pochodzącego z XIV wieku. Początkowo metoda ta była skierowana do księży, ale szybko zaczęła zyskiwać popularność wśród świeckich.
O. Keating był centralną postacią w ruchu modlitwy głębi. Organizował rekolekcje i warsztaty zarówno dla duchownych, jak i świeckich, podczas których nauczał technik medytacyjnych. W 1983 roku poprowadził dwutygodniowe intensywne rekolekcje w Lama Foundation w San Cristobal w stanie Nowy Meksyk, które stały się punktem zwrotnym w historii ruchu modlitwy głębi. Wydarzenie to przyciągnęło wielu uczestników, którzy później stali się liderami ruchu kontemplacyjnego.