Pochówek ten uznawany jest za obiekt pojedynczy.
Czaszka szkieletu i opisane wcześniej przedmioty ze złota i brązu stały się własnością barona Goltz-Domhardta.
Przedmioty z grobu mały|Miejsce odnalezienia grobu w polskiej dokumentacji - Wilamowo, stanowisko 31, 21–55/1 Dzięki temu, że naszyjnik i kapsuła potraktowane były po odkryciu jako własność prywatna i nie trafiły do zbiorów Muzeum Prus w Królewcu, których siedziba spłonęła pod koniec drugiej wojny światowej, przetrwały do naszych czasów. Na ich podstawie grób jest datowany na fazę C1b — 220/230 n.e.–260/270 n.e. (według systemu chronologii opracowanego przez Hansa Jürgena Eggersa i Kazimierza Godłowskiego).
Złoty naszyjnik mały|left|Złoty naszyjnik z grobu jeźdźca w Dobrocinie na wystawie w Muzeum Prus Wschodnich w Lüneburgu Złoty naszyjnik z Dobrocina jest największym i najcięższym spośród zachowanych w całości naszyjników typu ÄEG 376 (czyli złotych naszyjników tordowanych () z zapięciem gruszkowatym kultur wielbarskiej, przeworskiej czy luboszyckiej).
Naszyjnik z Dobrocina ma następujące rozmiary: średnica 182–185 mm, średnica przekroju obręczy 4,7–5,0 mm, płytka zapięcia o wymiarach około 37×17 mm, waga 151,2 g.