Przegrana Niemiec w I wojnie światowej i powstania śląskie (1919–1921) doprowadziły do plebiscytu i podziału regionu między Niemcy a odrodzoną Polskę. Kluczowe posiadłości Donnersmarcków, w tym dobra świerklanieckie, znalazły się po stronie polskiej – Świerklaniec przeszedł pod zwierzchnictwo Polski na mocy porozumień powojennych. Również Kozłowa Góra, leżąca w powiecie tarnogórskim, od 1922 roku należała do Polski (weszła w skład autonomicznego województwa śląskiego). Katarzyna, pomimo niemieckiego obywatelstwa nabytego przez małżeństwo, zdecydowała się pozostać w swojej śląskiej rezydencji, zamiast wyjeżdżać do Niemiec. Osiadła na stałe w pałacu w Kozłowej Górze, który stał się jej głównym domem w latach dwudziestych. W rezydencji kozłowogórskiej Katarzyna spędziła ostatnie lata życia w spokojnej atmosferze. Pałac ten, zbudowany jeszcze za życia Guido, po jego śmierci przeszedł na własność ich syna Guidotta, lecz Katarzyna miała prawo dożywotniego użytkowania posiadłości. Okoliczni mieszkańcy wspominali ją jako dostojną, lecz życzliwą panią – wciąż utrzymującą dworskie zwyczaje, ale też angażującą się w drobne lokalne dobroczynności.