Podczas gdy amerykańska 8 Armia nacierała na północ, chińska 13 Armia ukrywała się w górach z 50. i 66 Korpusem na zachodzie, 39. i 40 Korpusem w centrum oraz 38. i 42 Korpusem na wschodzie. Przewidując postępy wojsk ONZ, Chińczycy zaplanowali serię kontrataków, aby zaskoczyć przeciwnika. Mając nadzieję na powtórzenie sukcesu pierwszej fazy kampanii, 38. i 42 Korpus miały najpierw zaatakować południowokoreański II Korpus i zniszczyć prawą flankę wojsk ONZ, a następnie przeciąć linie przeciwnika. W tym samym czasie 39. i 40 Korpus wiązałby walką na miejscu amerykański IX Korpus, uniemożliwiając jednocześnie dostarczenie jakichkolwiek posiłków dla II Korpusu. 50. i 66 Korpus miały pozostać z tyłu i powstrzymać postępy I Korpusu.
Chociaż 13 Armia miała nominalną siłę 230 000 ludzi, jej rzeczywista siła podczas bitwy mogła wynosić zaledwie 150 000 ludzi. Na przykład 66 Korpus miał na początku bitwy tylko 6600 żołnierzy na dywizję, zamiast etatowych 10 000 ludzi na dywizję. Na trzech żołnierzy przypadała tylko jedna sztuka broni palnej, a reszta była używana jako miotacze granatów. Ponieważ większość chińskich haubic i dział pozostała w Mandżurii, moździerze były jedynym wsparciem artyleryjskim dostępnym dla Chińskich Ochotników Ludowych.