Na potrzeby kontrofensywy przeciętny żołnierz chiński otrzymywał racje żywnościowe i amunicję na zaledwie pięć dni, a zaopatrzenie można było uzyskać jedynie poprzez zbieranie zapasów od zabitych na polu bitwy. Aby zrekompensować swoje niedociągnięcia, Chińczycy w dużym stopniu polegali na nocnych atakach i infiltracjach, aby uniknąć spotkania z siłą ognia wojsk ONZ. Paradoksalnie, prymitywny system logistyczny pozwalał im na sprawne manewrowanie po nierównym, pagórkowatym terenie, dzięki czemu mogli ominąć obronę ONZ i otoczyć odizolowane pozycje nieprzyjaciela. Ponieważ Chińczycy zdobyli dużą liczbę broni na Kuomintangu podczas wojny domowej, większość Chińskich Ochotników Ludowych używała amerykańskiej broni ręcznej, takiej jak pistolet maszynowy Thompson, karabin M1 Garand, karabin maszynowy Browning M1918, Bazooka czy moździerz M2.