Metoda Engle’a-Grangera Pierwszym krokiem jest wstępne przetestowanie poszczególnych szeregów czasowych w celu potwierdzenia, czy są one niestacjonarne. Można to zrobić, wykorzystując standardowe testy pierwiastka jednostkowego (DF/ADF). Rozważmy przypadek dwóch różnych szeregów i . Jeśli oba są niezintegrowane, czyli I(0), standardowa analiza regresji będzie prawidłowa. Jeżeli przynajmniej jeden z nich jest zintegrowany, np. jeden z nich to I(1), a drugi to I(0), należy przekształcić model.
Jeżeli oba są zintegrowane w tym samym stopniu – najczęściej I(1) – można oszacować model ECM w postaci:
Jeżeli obie zmienne są zintegrowane i relacja opisana powyższym równaniem istnieje, to szeregi są skointegrowane zgodnie z twierdzeniem Engle’a-Grangera.
Drugim krokiem jest oszacowanie modelu przy użyciu zwykłej metody najmniejszych kwadratów. Jeżeli regresja nie jest pozorna, co ustalono na podstawie kryteriów testowych opisanych powyżej, metoda najmniejszych kwadratów będzie nie tylko zasadna, ale również spójna (Stock, 1987). Następnie przewidywane reszty z tej regresji są zapisywane i wykorzystywane w regresji, w której zmiennymi objaśniającymi są zmienne różnicowane oraz opóźnione reszty:
Następnie można przetestować kointegrację, używając standardowej statystyki t dla .